Spazits Nemesis

Spazits Blog

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2007

Πετάμε!

LIVE: άλλη μια σύλληψη του DCD!!!

Παρευρίσκομαι ετούτη τη στιγμή που σας συγγράφω στον χώρο μοχθηρής εργασίας του DCD, στο γιαπί σαν να λέμε.

Μόλις ετοιμαζόμουν λοιπόν ωραία ωραία να ποστάρω κάτι άλλο, μεγαλειώδες όπως πάντα, μπούκαρε μέσα έλεγχος από τον ΟΑΕΔ!

Αγοράστε τσιγάρα φίλοι μου, δεν το γλυτώνει το μπαγλάρωμα. Κι άμα δεν τον συντρέξουμε εμείς, η ΠΑΡΕΑ του, ποιος θα τον επαρασταθεί???
Χώρια που έχει και το θράσος και μου λέει ότι φταίω εγώ που σήμερα, εκτός της ευχαρίστου επισκέψεως που προανέφερα, τον πήρε τηλέφωνο ένας δικαιόρος για κάτι άλλα τρεχάματα που έχει με την δικαιοσύνη (μα τι εγκληματική φυσιογνωμία τέλος πάντων), κι έχασε και κάτι αρχεία που άμα δεν τα ματαβρεί θα έρθει ο αγαπητός πελάτης και θα κάνει το τσαρδί λαμπόγιαλο.

Χου νόουζ τι άλλο θα μας έβρει μέχρι το τέλος της λαμπρής ετούτης μέρας...

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2007

Αυτοspazitsώματος συνέχεια...

Με την ευκαιρία της βάπτισης του μωρού μιας Φ.Α.Κ. οικογένειας, είπα να ποστάρω το φυλλάδιο που τους δόθηκε προκειμένου να τελεστεί το μυστήριο (??) χωρίς προβλήματα. Με σεβασμό. (Τ'ακούς sourfou??)

Κάντε click -αξίζει!

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2007

Ενδιαφέρον!

Επιτέλους μια επιστημονική ματιά στα blogs! To υπεύθυνο blog είναι εδώ.

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2007

ourtata!

Επ'ευκαιρίας της εθνικής επετείου και μετα το ματς της εθνικής με την τουρκία και μετα τριακοσίων (300) εποχή...

Ψητοπωλείο - Σουβλακερι "Ο Λεωνίδας"
Ολα στη σούβλα...

ΥΓ: αντε γαμηθείτε σκατόφλωροι

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2007

Faaaks!!

Αντε faks πέστε τίποτα, κράξτε λίγο τι spazits nemesis: η επιστροφή είμαστε...τα ζώα μου αργα επιστρέφουν καλύτερα! ;-p

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2007

a very sorry DCDospazits ;-p

Spazits FaaaaaKs DCD & sorry!!!!!! Bravo....bravoooooo!!!

update soon...

22:30 state guests
23:56 free again

Book Lore

Υπάρχουν 3 κατηγορίες βιβλίων:

Τα καλά βιβλία. Αυτά τα βιβλία περιέχουν γνώση την οποία δεν κατέχεις αρχικά. Εστω και μια καινούργια ιδέα αρκεί για να κατατάξει το εν λόγω βιβλίο σε αυτή την κατηγορία! Είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα βρείς και είναι τα μοναδικά που αξίζουν πραγματικά να τα βρείς και να τα διαβάσεις, όσο κι αν κοστίζει αυτό. Παραδειγμα ενος τέτοιου βιβλίου θα βρείς εδώ.

Τα καλά αλλά ανούσια βιβλία. Αυτά τα βιβλία δεν περιέχουν κάτι που δε γνωρίζεις ήδη και γι'αυτό είναι ανούσια. Παρόλα αυτά και κυρίως λόγω του προσωπικού ταλέντου του συγγραφέα, αυτά τα βιβλία έχουν την ικανότητα να σου δίνουν μια σαφή εικόνα του αντικειμένου για το οποίο μιλούν. Μια εικόνα που είναι δύσκολο να σχηματοποιήσεις στο μυαλό σου αν και γνωρίζεις το θέμα! Πάρε για παράδειγμα την εξουσία. Γνωρίζεις τι είναι η εξουσία και κυρίως νιώθεις την εξουσία καθημερινά. Για προσπάθησε όμως να σχηματοποιήσης μια εικόνα (νοητική) στο μυαλό σου...θα διαπιστώσεις οτι πελαγοδρομείς. Το καλό αλλά ανούσιο βιβλίο θα κάνει αυτό ακριβώς το πράγμα. Πολλά κλασσικά έργα ανήκουν σε αυτη την κατηγορία. Παράδειγμα ενος τέτοιου βιβλίου θα βρείς εδώ.

Οι σαβούρες. Αυτά τα βιβλία αποτελούν το 95% των βιβλίων που κυκλοφορούν ή έχουν κυκλοφορήσει στην αγορά. Χωρίζονται σε δυο υποκατηγορίες: τις ευχάριστες σαβούρες και τα CACPs (compact asshole cleaner pack). Τα πρώτα, λόγω του προσωπικού ταλέντου του συγγραφέα είναι ευχάριστα στην ανάγνωση αλλά είναι παντελώς αχρηστα κατα τ'άλλα. Τα δεύτερα δεν αξίζουν να υπάρχουν ούτε αυτά, ούτε οι συγγραφείς του. Δεν κρίνεται απαραίτητο να δωθούν παραδείγματα αυτών των κατηγοριών αφού η οποιαδήποτε τυχαία αγορά έχει πιθανότητα 95% να ανήκει εδώ.

Και για να μη ξεχνιώμαστε πάρτε κι ενα linkακι για να γελάσουμε! Απο funel παρακαλώ.
Αυτά, καληνύχτα σας

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2007

gyftoures

Σιγά μην το άφηναν δωρεάν! Κι απο τη μύγα ξύγγι (ή όπως αλλιώς σκατα γράφεται) βγάζουν, αυτους θα άφηναν...??
Δέστε εδω κι εδω γι'αρχη.

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2007

Επι της ονομαστικης εορτής του εκπροσώπου (francise) του θεού επι της γής.

Ελληνοχριστιανικό τραγουδάκι του Τζιμάκου
αφιερωμένο στον υπερτατο ηγέτη της Ορθοδοξίας αλα Γκρέκ,
δια την προ ημερων ονομαστική εορτή του.

Είμαι γυφτάκι στην Πανεπιστημίου
με τα τραγούδια,πατσαβούρια μου,γυαλίζω το παρμπρίζ
και τα όνειρά σας σε στάσεις λεωφορείου
με τα λουλούδια,τα κουλούρια μου,πουλάω και την ψυχή μου

Στα παιδιά σας σε τάφους Γυμνασίου
τα σουσαμένια μου μπουμπούκια βουτηγμένα σε χολή
γλώσσα σφουγγάρι,δαίμων του κυλικείου
στο μαυροπίνακα καρφώνω τους σπασίκλες μαθητές

Και τα τσιράκια του άρχοντα - ηλιθίου,τους κοπαδίτες
τους μουγκούς,τους σιωπηλούς πλειοψηφούντες
δουλειές με φούντες,μπαίνω με τα τσαρούχια
στο σαλονάκι της Ευρώπης μιά ζωή πρετ - α - πορτέ
με περιμένει

Κάνω παιχνίδια με λόγια και με νότες
έχω κρυμμένα τραγουδάκια στα μανίκια,στα μπατζάκια
γητεύω κότες,άγουρα κοριτσάκια
και τα φυτεύω στο κρεβάτι με τα κέρατα να εξέχουν

Στα τασάκια από έρωτες καπότες
με γουρουνάκια κουμπαράδες να κυλιέμαι στα λεφτά
βαράω κουδούνι στης καφετζούς της πόρτες
η σκονισμένη νεολαία σαβανωμένη συνολάκια

Κάνει νάζια σε ντίσκο καρμανιόλες
θεατές και νικημένοι,ονειρώξεων λεκέδες
είμαστε όλες ένα μάτσο βιόλες
σας σιχάθηκε η ψυχή μου,καρκινάκια του πλανήτη,σκατοκαριόλες

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2007

Blackened conscience

Μετά απο τόσα χρόνια σε διάφορα ελληνικά πανεπιστήμια είμαι σε θέση να γνωρίζω πολυ καλά οτι τα γεγονότα των τελευταίων μηνών δεν αγγίζουν παρα μονάχα εναν κόκκο από την "αμμουδιά" της ελληνικής παιδείας. Και μάλιστα αυτή ειναι μια κλασσική ελληνική "αμμουδιά"...γεμάτη σκουπίδια, πλαστικά και χρησιμοποιημένες σερβιέτες. Ο αγώνας των φοιτητών (μαθητών και καθηγητών) είναι μάταιος διότι κανένας δεν είναι διατεθημένος να θίξει το θέμα επι της ουσίας...και η ουσία δεν είναι ούτε το άσυλο, ούτε τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Μάταιος ναι...οχι όμως και άχρηστος! Δε θα εκφέρω γνώμη για την παιδεία. Οι απόψεις μου είναι αιρετικές και δεν έχω καμία διάθεση να τις εκθέσω. Έχω όμως απεριόριστη διάθεση να εκθέσω το χυδαίο ανέκδοτο που ονομάζεται σύγχρονη Ελλάδα! Παρακάτω δημοσιεύται ολόκληρο το mail που έστηλε ένας απο τους 49 συλληφθέντες κατα τη διάρκεια των επισοδείων στο κέντρο της Αθήνας στις 08/03/2007.

"Κατ’ αρχάς ζητώ συγγνώμη σε όσους θεωρήσουν αυτό το e-mail spam, εν τούτοις συνεχίζω να θεωρώ ότι το θέμα είναι αρκετά σημαντικό ώστε να λάβουν όλα τα μέλη του συλλόγου άμεση γνώση. Επίσης, ζητώ να με συγχωρήσετε που δεν ήμουν στη γενική συνέλευση για να πω αυτά που θα σας πω, αλλά δεν μπόρεσα τελικά να κατέβω στην Πάτρα στην ώρα μου. Θα λείπω και από την επόμενη Γ.Σ., αφού θα είμαι εν αναμονή του δικαστηρίου.

Να σημειώσω ότι δεν ανήκω σε καμία παράταξη, και πιστεύω ότι οι φίλοι φοιτητές που ανήκουν σε οποιαδήποτε παράταξη θα διαβάσουν το κείμενο, παρά το γεγονός ότι εγώ δεν ανήκω κάπου.
Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος (αν και δεν νομίζω να τα καταφέρω) στην περιγραφή των γεγονότων, μιας και λίγο πολύ θα τα έχετε ακούσει (παραμορφωμένα) στις ειδήσεις. Επίσης, συγχωρήστε την απουσία λογοκρισίας στις άσεμνες λέξεις, αλλά θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε πίσω απ’ τα δάχτυλα μας και να προβάλλουμε μία πλασματική ηθικολαγνεία. Τα πράγματα αυτά συμβαίνουν και ακούγονται καθημερινά, και θεωρώ ότι αυτός που προσβάλλεται ακούγοντας ωμά αυτές τις λέξεις είναι ανειλικρινής πρώτα στον εαυτό του, και έπειτα στους συνανθρώπους του.
Είμαι ένας από τους 49 συλληφθέντες της 08/03/2007. Με προσήγαγαν μαζί με άλλα 48 παιδιά από το ίδιο σημείο (από τη νησίδα που υπάρχει στη γωνία Μ. Βρετανία και Βας. Σοφίας) στη ΓΑΔΑ, άνευ λόγου και αιτίας. Ήμουν από τους λίγους τυχερούς που δεν έφαγαν ξύλο και πραγματικά ακόμα απορώ πως την γλύτωσα. Δεν κατάφερα να ξεφύγω αφού, όπως θα έχετε δει στα βίντεο, μας κύκλωσαν περί τους 100 και παραπάνω αστυνομικοί και μας εξήγησαν με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο πως νοιώθει μία κατσαρίδα όταν, αφού την έχεις ψεκάσει 10 φορές με AROXOL, συνεχίζεις επίμονα να την βαράς με μία παντόφλα. Τη στιγμή εκείνη είχα κάτσει κάτω σκυμμένος και περίμενα απλά να με δείρουν. Οι ατάκες των αστυνομικών συνοψίζονταν στο «Έτσι, έτσι, στα τέσσερα πρέπει να είστε». Πέρα από την ασφυξία λόγω των χημικών και της φυσούνας που έφαγα στο πρόσωπο, γύρω μου άκουγα πολύ δυνατά τις κραυγές των παιδιών που έβλεπα να χτυπάνε με μεγάλη μανία οι κ. αστυνομικοί. Πλέον κατάλαβα ακόμα πιο ζωντανά γιατί ο κόσμος τους λέει μπάτσους, και ελπίζω να έχετε καταλάβει και εσείς. Κάποια στιγμή κάποιος ΜΑΤατζής με έδωσε σε κάποιον άλλο να με πάει στην κλούβα. Τα «γαμώ τη μάνα σου ρε μουνί» από τους φίλους αστυνομικούς έδιναν και έπαιρναν, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο. Μία κοπέλα που δεν μπορούσε να αναπνεύσει και ήταν έτοιμη να λιποθυμήσει είπε στους ΜΑΤατζήδες «θα λιποθυμήσω», και αυτοί της απάντησαν «Λιποθύμα τώρα να σε γαμήσουμε και από πάνω».
. Με έβαλαν στην κλούβα και περιέργως δεν μου πέρασαν χειροπέδες. Χειροπέδες έβαλαν στους μισούς από εμάς και στους περισσότερους τις έβγαλαν στην κλούβα. Σε μερικά παιδιά τις άφησαν, έτσι για τιμωρία. Μέσα στην κλούβα είχαμε ένα παιδί με ανοιγμένο κεφάλι, μία κοπέλα με σκισμένο φρύδι, ένα παιδί με σπασμένη μύτη, έναν άλλο με μισή μπλούζα και χέρι που σχεδόν δεν κούναγε (ρήξη μυών πίσω απ’ τον καρπό), ένα κάρο παιδιά με μελανιές και καρούμπαλα και άλλους που πιθανότατα ξεχνάω. Ζητάγαμε επίμονα γιατρό και φωνάζαμε συνέχεια (αφού ξέραμε ότι δεν είχαμε κάνει τίποτα απολύτως) και ρωτάγαμε γιατί μας είχαν μαζέψει. Προφανώς δεν υπήρχε απάντηση, και προφανώς ούτε γιατρός. Μάλιστα ένας «άνδρας των ΜΑΤ» φόρεσε και την αντιασφυξιογόνο του(!!!) μέσα στην κλούβα, προφανώς για να μας φοβίσει.
Κάποια στιγμή (κατά τις 7 το απόγευμα) φτάσαμε στη ΓΑΔΑ όπου ακόμα δεν ξέραμε γιατί

μας πάνε. Μας ανέβασαν στον 11ο όροφο, τα κινητά απαγορεύονταν, αλλά εμείς τα βγάζαμε στη ζούλα μέσα στο γενικότερο χάος που επικρατούσε. Στον 11ο μας πέταξαν σ’ ένα διάδρομο και άρχισε η διαδικασία του πολέμου των νεύρων. (Ατάκα ασφαλΉτη όταν μας πήγαν στο διάδρομο: «Ρε τι μαλάκες είμαστε, τι μαλακίες κάνουμε, τι είναι αυτά που φέραμε εδώ?». Την ψιθύρισε ένα ασφαλήτης σε έναν άλλο, και ήμουν αρκετά κοντά να το ακούσω).
Ήμασταν χάμω μες τη βρώμα και τις γόπες, σε ένα διάδρομο 2.50 επί 12 μέτρα (περίπου), 49 άτομα, μεταξύ των οποίων 20 περίπου κοπέλες, ο ένας πάνω στον άλλο, με ασφαλήτες να περνάνε συνέχεια από πάνω μας για να μας σπάσουν τα νεύρα. Κουνιόμουν, και έβηχα από τα χημικά που έβγαζαν τα ρούχα τα δικά μου και των άλλων. Μας έκαναν σωματικό έλεγχο (γυμνό για όσους δεν γνωρίζουν), χωρίς ακόμα να μας λένε γιατί μας έχουν προσάγει, και χωρίς γιατρό για τα χτυπημένα παιδιά. Οι προκλητικές ατάκες έδιναν κ έπαιρναν. Επαφή με δικηγόρο δεν υπήρχε, και δεν υπήρξε για 19 ώρες !!!! Μας πήραν δακτυλικά αποτυπώματα, πράγμα που είναι παράνομο χωρίς κατηγορίες και αφού ήδη μας είχαν κάνει εξακρίβωση. Απλά μας τρομοκρατούσαν.
Κατά τη διάρκεια της νύχτας μας έφεραν την εντολή σύλληψης να υπογράψουμε, όπου λέει είχαμε συλληφθεί για διατάραξη κοινής ειρήνης και «εγκληματική οργάνωση» (έτσι έλεγε το χαρτί). Προφανώς και δεν υπέγραψε κανείς, και ζητούσαμε πολύ έντονα δικηγόρο. Αρχικά είχαμε πάει μόνο για απλή προσαγωγή, και η εντολή σύλληψης εμφανίστηκε ως δια μαγείας μετά τις 1 το βράδυ (αφού είχαμε ήδη 5 ώρες χωρίς δικηγόρο και γιατρό στη ΓΑΔΑ). Κάποια στιγμή ήρθε και έναν υποτιθέμενος εισαγγελέας και μας έβαλε να συντάξουμε απολογία ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟ, πράγμα παράνομο και ανήκουστο. Οι κατηγορία, για 45 (οι 4 νομίζω είχαν ελάχιστα διαφορετική) άτομα?
«Ο κατηγορούμενος συμμετείχε σε κομμάτι της πορείας που αποκόπηκε από τον κύριο όγκο της και επιτέθηκε στους άνδρες της αστυνομίας με πέτρες, μάρμαρα και ξύλα. Κατά την σύλληψη του άφησε στο έδαφος 1 ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΜΑΣΚΑ, 2 ΑΝΤΙΑΣΦΥΞΙΟΓΟΝΕΣ ΜΑΣΚΕΣ, 1 ΒΑΡΙΟΠΟΥΛΑ, 1 ΣΦΕΝΤΟΝΑ, 1 ΠΑΛΟΥΚΙ, ΠΕΤΡΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΜΑΡΑ».
Του τέστην, αφήσαμε κάτω 90 αντιασφυξιογόνες, 45 βαριοπούλες , 45 σφεντόνες, και υπολογίζω περί τις 150-200 πέτρες. Δεν ξέρω αν γελάτε, αλλά μ’ αυτές τις αδιανόητες κατηγορίες είναι πιθανή η καταδίκη. Οι περισσότεροι δεν υπέγραψαν, εγώ δήλωσα αθώος και ότι αρνούμαι τις αστείες αυτές κατηγορίες και ότι θα μιλήσω μόνο παρουσία δικηγόρου, και υπέγραψα.
Τους τραυματίες τους πήγαν στις 4 το πρωί στον Ερυθρό σταυρό (9 ώρες αργότερα). Σε μερικά παιδιά δεν μπόρεσαν να κάνουν ράμματα που χρειαζόταν, γιατί οι πληγές είχαν κλείσει.
Φαί δεν είχαμε. Αγοράσαμε με ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΕΞΟΔΑ champion κρουασάν από το κυλικείο, στις 2 το βράδυ. Μαζέψαμε όλοι μαζί τα λεφτά και πήγαν 2 παιδιά από εμάς συνοδεία 6 αστυνομικών (έπιασαν την Αλ κάιντα οι μαλάκες) να τα φέρουν. 35 παιδιά ήταν από Θες/νίκη, όπως φαντάζεστε κανείς δεν έχει φάει κάτι ιδιαίτερο μες τη μέρα. Αντιστοιχούσαν για 19 ώρες, 2,5 κρουασάν στον καθένα και 1/15 του πακέτου των τσακίρης τσίπς. Νερό απ’ τον ψύκτη και απουσία χαρτιού υγείας. Κοιμηθήκαμε στον διάδρομο αυτό που είχε και γραφεία, ακουμπώντας με τον απέναντι μας τα γόνατά μας που ήταν λυγισμένα για να χωρέσουμε. Συνέχεια πέρναγαν οι ασφαλήτες από πάνω μας για να μας ξυπνάνε, και κάθε λίγο και λιγάκι προέκυπτε και μία άλλη γραφειοκρατική βλακεία για να μην κοιμόμαστε.
Την επομένη το πρωί μας φωτογράφησαν, και περιμέναμε από τις 9 που υποτίθεται θα μας πήγαιναν στην Ευελπίδων μέχρι τις 7 το απόγευμα που μας πήγαν τελικά. Βλέπετε, η γραφειοκρατία ζει και βασιλεύει, και μία χαρά εξυπηρετεί τους σκοπούς της. Στις 2 περίπου επιτέλους είδαμε τους δικηγόρους, και μας έφεραν μερικά κρουασάν παραπάνω και φρυγανιές, και τσιγάρα στα παιδιά (κακή επιλογή γιατί ο χώρος έγινε απίστευτα αποπνικτικός). Κατά τις 16:30 μας έφεραν και φασολάδα, ευγενική χορηγία της ΕΛ.ΑΣ. (νομίζω).
Συνέχεια μας τρομοκρατούσαν λέγοντας μας ότι θα μείνουμε και άλλη μέρα μέσα τελικά, γιατί η γραφειοκρατία είχε καθυστερήσει τις διαδικασίες κ δεν θα προλαβαίναμε το αυτόφωρο.
Περάσαμε ευτυχώς μετά από χίλια βάσανα από τον εισαγγελέα (πράγμα που σήμαινε ότι θα περνάγαμε αυτόφωρο), ο οποίος πρωτοφανώς ήρθε στη ΓΑΔΑ παρόλο που ο νόμος λέει ότι δεν μετακινείται από την έδρα του και ότι οι κατηγορούμενοι πάνε σ’ αυτόν. Να χιλιοευχαριστήσω εδώ όλα τα παιδιά που εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους έξω από τη ΓΑΔΑ. Τους ακούγαμε έξω από το παράθυρο του εισαγγελέα που ήταν στον 6ο όροφο να φωνάζουν και ήταν απίστευτη η ψυχολογική βοήθεια (στο διάδρομο που μέναμε δεν είχαμε παράθυρα). Η αλληλεγγύη βοηθά πραγματικά πολύ και είναι ανεξάρτητη κομματικών φραγμών.
Μας έδεσαν λοιπόν με χειροπέδες μεταξύ μας και μας μετέφεραν συνοδεία 25 ασφαλητών και δεν ξέρω και γω πόσων ένστολων στα δικαστήρια με κλούβες. Οι κλούβες είχαν κελιά των τεσσάρων που κανονικά δεν χωράγανε ούτε 2 άτομα, και έκλειναν ερμητικά με σιδερένιους τοίχους που είχαν μόνο μικρές τρυπούλες για να παίρνεις αέρα. Δεν ξέρω καν πόσοι αστυνομικοί και ζητάδες και περιπολικά μας ακολουθούσαν και άνοιγαν τον δρόμο, αλλά ακούγονταν πολλοί (είπαμε, έπιασαν την Αλ Κάιντα οι μαλάκες).
Στο δικαστήριο και έπειτα από 24 ώρες κράτησης και αϋπνίας πρακτικά, μπορέσαμε να δούμε για μία στιγμή και από μακριά τους γονείς μας. Μερικοί κατάφεραν και μπήκαν και στο δικαστήριο για λίγο, άλλους δεν τους αφήσανε καν. Και άρχισε το θέατρο του παραλόγου. Αφού μας κάθισαν αλφαβητικά και ο καθένας ανακοίνωσε τη σχολή του, οι 30 περίπου δικηγόροι που ήταν μέσα στην αίθουσα ζήτησαν την τριήμερη αναβολή που δικαιούται οποιοσδήποτε συλληφθέντας για να ετοιμάσει την απολογία του. Η μόνη περίπτωση να μην σε αφήσουν να φύγεις ελεύθερος από κει για το τριήμερο είναι ή να μην έχεις καθαρό ποινικό μητρώο, ή να μην έχεις γνωστή κατοικία, ή η κατηγορία σου να είναι πολύ βαριά, ή γενικά να συντρέχει κάποιος λόγος που να σε καθιστά ύποπτο φυγής. Διακόπτουν λοιπόν αι «αδιάβλητοι» δικασταί για 5 (και καλά) λεπτά, και επιστρέφουν μετά από 50!!!!!!!!!
Λέει λοιπόν ο εισαγγελέας, με σίγουρη, τρεμάμενη φωνή:
«Σέβομαι την ιδιότητα του φοιτητή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αν τους αφήσουμε ελεύθερους το τριήμερο δεν θα επαναλάβουν τις πράξεις που έκαναν, και άρα εισηγούμαι την τριήμερη κράτησή τους»
Ο γελοίος λοιπόν αυτός άνθρωπος δεν δίστασε και δεν ντράπηκε να μας καταδικάσει σε τελείως άκυρη χρονική στιγμή, τη στιγμή που έπρεπε να εξετάσει αν ήμασταν γνωστοί εγκληματίες και ύποπτοι φυγής. Δεν μπορώ καν να μετρήσω (γιατί δεν ξέρω ακριβώς) πόσους δικονομικούς νόμους παρέβη εκείνο το δικαστήριο. Σαφής στόχος αυτής της εισήγησης ήταν η προληπτική και παραδειγματική τιμωρία μας επειδή συμμετείχαμε στην πορεία. Στα 50 λεπτά που μεσολάβησαν, φαντάζομαι (και όλοι οι δικηγόροι το ίδιο φαντάστηκαν) ότι αυτός ο παπάρας (και συγχωρήστε το μένος παρακαλώ) πήρε και δέχτηκε τηλέφωνα από πολύ ψηλά. Οι δικηγόροι έπεσαν απ’ τα σύννεφα και άρχισαν να τραβάνε τα μαλλιά τους, και μέσα από μία αστεία και υποτιμητική για την υποτιθέμενη «δημοκρατία» μας διαδικασία, που κράτησε δυόμιση ώρες, έπεισαν το τριμελές πλημμελειοδικείο ναι πλειοψηφήσει (!!!!!!!!! και όχι ομόφωνα) να διατάξει την άρση της κράτησης μας. Η αξιότιμη πρόεδρος, θεωρούσε ότι έπρεπε να φύγουν μόνο οι τραυματίες, πρόταση χωρίς καμία δικονομική λογική. Τελικά κρατήθηκε ένα παιδί, ο Κώστας, που δεν ήταν φοιτητής και άρα ανήκε σε πιο ευαίσθητη κοινωνική μερίδα, και δεν είχε αυτή τη «νεφελώδη» ασυλία της ιδιότητας του φοιτητή που χαρακτήριζε τους υπόλοιπους. Γι’ αυτό και παρόλο που τον έπιασαν μαζί με μας του φόρτωσαν και απόπειρα σωματικής βλάβης σε συγκεκριμένο αστυνομικό. Τα παιδία που φορτώθηκαν με τα κακουργήματα εξετάζονταν ξεχωριστά, και έμειναν προφανώς μέσα σε συνθήκες χειρότερες απ’ τις δικές μας.
Τη Δευτέρα το πρωί πήγαμε στο δικαστήριο πάλι. Τη δικογραφία την έλαβαν οι δικηγόροι στις 11:30 και εμείς δικαζόμασταν στις 12. Πήγαμε να μπούμε στην αίθουσα οι πρώτοι κατηγορούμενοι κατά τις 4 αν θυμάμαι σωστά. Μέσα λοιπόν στην αίθουσα ήταν οι δικηγόροι, 30 περίπου ασφαλήτες, και περίπου 15-20 ένστολοι αστυνομικοί. Έξω από την αίθουσα υπήρχαν παρατεταγμένα ΜΑΤ. Οι γονείς διαμαρτυρήθηκαν πολύ έντονα, αφού οι μπάτσοι και οι δικαστές δεν τους άφησαν να μπουν με τη δικαιολογία ότι «δεν χώραγαν στην αίθουσα»!!! Πώς να χωρέσουν, με 50 αστυνομικούς και 49 κατηγορούμενους?????? Είπαμε, έπιασαν την Αλ Κάιντα, οι μαλάκες.
Ξεκίνησε η δίκη με τους γονείς απ’ έξω, οι δικηγόροι σύσσωμοι ζήτησαν αναβολή εντός του 15μέρου λόγω του ότι έλαβαν πολύ αργά τη δικογραφία. Και λίγο πριν κάνει την εισήγηση η εισαγγελέας , ακούμε από τον διάδρομο φωνές και φασαρία. Μπαίνει ένας μέσα στο δικαστήριο και φωνάζει «Ένα γιατρό, ένα γιατρό, έπεσαν δακρυγόνα έξω από το δικαστήριο». Φοβερή αναμπουμπούλα, αφού τα χημικά άρχισαν να πιάνουν και εμάς που ήμασταν μέσα στην αίθουσα. Ένας πατέρας προσπάθησε να μπει μέσα και έφαγε κάτι ψιλές με τα γκλομπ, ενώ ένας αλήτης ΜΑΤατζής τον ψέκασε εξ’ επαφής στο πρόσωπο. Σημειώνω εδώ ότι αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο και απαγορεύεται ρητά ακόμα και από την αστική δικαιοσύνη. Ο άνθρωπος λιποθύμησε και έγινε μπλε, έτρεξαν κάποιοι να τον βοηθήσουν, κάποιες άλλες μανάδες έπεσαν στα σκαλιά της εισόδου του δικαστηρίου, γενικά φοβερή αναταραχή. Δεν ξέρω άλλες λεπτομέρειες του τι έγινε έξω αφού ήμουν μέσα, αλλά ξέρω ότι η εισαγγελέας έτρεμε και αυτή λέγοντας ότι προτείνει να πάρουμε την αναβολή. Επίσης ξέρω ότι οι ένστολοι που ήταν μέσα αναρωτιόντουσαν δυνατά, πώς είναι δυνατόν να έχουν τόσο μαλάκες συναδέλφους. Να σημειώσω εδώ ότι υπάρχει συγκεκριμένος νόμος που απαγορεύει τη χρήση των χημικών μέσα στα δικαστήρια συγκεκριμένα. Στο Ελλαδιστάν όμως, κάτι τρέχει στα γύφτικα. Με τα πολλά φύγαμε, και μετά από λίγες ακόμα μικροαναταραχές.
Θα περάσει η τρομοκρατία? Πρέπει όλοι μας να αναρωτηθούμε, και να μην απαντήσουμε επιπόλαια όχι. Γιατί αν δεν θέλουμε να περάσει, απαιτούνται πολλά περισσότερα από αυτά που κάνουμε, και το τελευταίο που πρέπει να μας απασχολεί είναι η κοντόφθαλμη τρομολαγνεία που χαρακτηρίζει την πραγματικά χαμένη (και όχι αναβεβλημένη) εξεταστική. Το πρόβλημα μάλλον είναι αρκετά πιο ευρύ, και ελπίζω να μπορέσουν να το δουν αρκετοί άνθρωποι. Ας αναρωτηθούμε λίγο για το πανεπιστήμιο που υπερασπίζουμε και για την κοινωνία που ζούμε γενικότερα, τώρα που έχουμε την πολυτέλεια να το κάνουμε. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι οποιοσδήποτε από εσάς στην θέση μου. Ας αναρωτηθούμε λίγο για την «δημοκρατία» μας. Πιστεύω πως ο καθένας πρέπει να αναλάβει δράση ανάλογα με το πώς εκείνος θεωρεί σωστό, και όχι μόνο στα πλαίσια μίας παράταξης. Σας παρακαλώ να είστε δυναμικοί την Πέμπτη, αλλά και κάθε μέρα. Εγώ λόγω της κρατικής τρομοκρατίας δεν μπορώ να έρθω στην πορεία, για να μην επιβαρύνω την θέση μου, και με μία έννοια, η κυβέρνηση πέτυχε αυτό που ήθελε. Και μην ξεχνάτε ότι ακόμα 11 φοιτητές και ένας εργαζόμενος βαρύνονται με χειρότερες κατηγορίες απ’ τις δικές μου, και μόνο από τύχη δεν μου φόρτωσαν και εμένα τις ίδιες. Οι 12 αυτοί άνθρωποι χρειάζονται την συμπαράσταση όλων μας.
Οι δικηγόροι άρχισαν να λένε ότι τέτοια φαινόμενα έχουν να δουν από τη χούντα. Σας καλώ να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα από τα παραπάνω, και ελπίζω να μην ήμουν κουραστικός.

Αναστασίου Δημήτρης, Μηχ. Η/Υ κ’ Πληρ.
Πολυτεχνείο Πατρών."

Εσείς πόσο πληρώσατε για καφέ σήμερα;

Για δείτε πόσο πλήρωσα εγώ...

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2007

Διότι ποιούμε ήθος εδώ πέρα!

Ένα σαλιγκάρι είναι παντρεμένο με έναν κύκλωπα.

Πεθαίνει ο κύκλωπας και το σαλιγκάρι στενοχωρήθηκε πολύ, αλλά τελικά το ξεπέρασε και παντρεύτηκε και άλλον κύκλωπα.

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα;

Δευτέρα, 05 Μαρτίου 2007

Spazits 5άδα

Ο.Κ.
Όλοι είπαν 5 πράματα για την πάρτη τους. Τα πιο ενδιαφέροντα, τα πιο αντιπροσωπευτικά, τα πιο ειλικρινή.
Όλοι είναι υπέροχοι άνθρωποι! Με γλυκά μειονεκτήματα, ζουζούνικα μωρέ, τζούκου τζούκου!
Ο κόσμος των μπλογκς είναι πανέμορφος. Όλοι οι αθρώποι είναι καλοί. Και τα μειονεκτήματά τους, δεν είναι και τίποτα κακό. Έλα βρε αδερφέ, χαρά στο πράμα τώρα.
Μήπως ήρθε η ώρα για την spazits 5άδα, με την μοναδική πρωτοτυπία του να εμφανιστεί αυτεπάγγελτα; Στην τελική, όποιος δε γουστάρει τα κουβαδάκια του και σ' άλλη παραλία. Αυτή εδώ είναι της ΠΑΡΕΑΣ. Γιατί εμείς εδώ, πάνω απ' όλα, είμαστε μια ΠΑΡΕΑ. Και μπορούν να μπουν όλοι, αρκεί να είναι ήδη μέσα.
Λεπόν:
1. Συμπαθούμε πολύ κόσμο. Αλλά αντιπαθούμε ακόμη περισσότερο.
2. Αν δεν κάνει κάποιος κάτι σύντομα για τη δηθενιά, θα κάνουμε εμείς. Βασικά θα το είχαμε κάνει ήδη, απλά βαριόμαστε.
3. Όλοι λένε ότι έχουν ζωή και έξω απ' το νέτι. Δηλαδή έχουν και μέσα; Γκετ ε ρίαλ λάιφ!
4. Είμαστε άτομα με ειδικές ανάγκες. Το γονίδιο spazits υπάρχει στα κύτταρά μας. Μεταμόσχευση κανείς;
5. Δε γράφω πέμπτο ρε. Ourtata που θα με βάλετε εμένα σε καλούπια.

Σημειώσατε, ότι τα παραπάνω δεν καλύπτουν απαραιτήτως όλη την ΠΑΡΕΑ. Αν έχει κανείς αντίρρηση, spazits εκ των προτέρων.

Archives

Previous

Spazits Blog