Αφού είδα με τα μάτια μου τον απίστευτο εξευτελισμό και βασανισμό (δεν ξέρω τι είναι καλύτερο, να σε βασανίζουν ή να σε ξεφτιλίζουν), αφού άκουσα με τα αυτιά μου τον διοικητή του Α.Τ. Ομόνοιας να υποστηρίζει ότι καμιά φορά η εικόνα δεν λέει όλη την αλήθεια (!) και ότι επρόκειτο για έναν αστεϊσμό, για ένα καλαμπούρι (ναι το άκουσα με τα αυτιά μου), αφού άκουσα τον αρμόδιο υπουργό να μιλά για «ατύχημα» και να αναφέρεται στην αστυνομική δύναμη της Ελλάδας αποκαλώντας τη στρατό(!!!), αφού άκουσα τον -διάσημο- Άδωνη να αναρωτιέται πόσους αλλοδαπούς χωράει η Ελλάδα, αφού είδα για άλλη μια φορά την κυβέρνηση να αρνείται αυτή τη γαμημένη πολιτική ευθύνη (αλήθεια ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;;), αφού είδα τους τηλεαστέρες της αντιπολίτευσης να χορεύουν πάνω από το πτώμα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αφού ένιωσα το αίμα μου να βράζει από απόγνωση... θέλησα να βρίσω. Όχι εσένα ζωόμορφε αστυνομικέ...

Όχι εσένα καρεκλοκένταυρε διοικητή...

Όχι εσένα άθλιε κι επικίνδυνε υπουργέ...

Όχι εσένα φασίστα...

Όχι εσένα τυχοδιώκτη πολιτικέ...

ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ!

Θέλω να βρίσω όλους εσάς με τις προοδευτικές και μεγαλόσχημες ιδέες, που σε λίγους μήνες θα τρέξετε σαν άβουλα ανθρωπάρια να ψηφίσετε -για άλλη μια φορά- χωρίς ντροπή, ρίχνοντας στην κάλπη κάθε φορά όλο και περισσότερη από την αξιοπρέπειά σας (αλήθεια πόση σας έχει απομείνει ακόμα;).

Όλους εσάς (όλους ναι! τους άγνωστους αλλά και τους φίλους μου, τους συγγενείς μου, τους ανθρώπους που αγαπώ) που άλλα λέτε και άλλα κάνετε. Που τέσσερα χρόνια, εσείς όπως κι εγώ αντιμετωπίζετε την άθλια πραγματικότητα την οποία την ξεχνάτε την ημέρα των εκλογών. Όλους εσάς που θεωρείτε ανεύθυνη την άρνηση ψήφου (ζητώντας την επικύρωση του εγκληματικού έργου της κάθε κυβέρνησης), όλους εσάς που τρέχετε έξω από τα πολιτικά και βουλευτικά γραφεία ζητιανεύοντας μια θέση στο δημόσιο για την κόρη σας, τον γιο σας, την αδελφή σας, τη γκόμενά σας, τον ίδιο σας τον εαυτό), όλους εσάς που το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι ένα σπιτάκι για να σαπίσετε την υπόλοιπη ζωή σας, όλους εσάς που έχετε μάθει να μη ρισκάρετε και έχετε στερέψει από φαντασία (αλήθεια πως θα ήταν αν κανένας δεν ψήφιζε έστω και για μια φορά;)...

Όλους εσάς κι εμένα μαζί, που φοβάμαι να στρέψω τον θυμό μου εκεί που θα έπρεπε και κάθομαι και γράφω αυτές της μαλακίες (και μη μου πείτε ότι η πένα είναι το καλύτερο όπλο), που το βράδυ θα πάω να δω το καινούριο σπίτι της φίλης του φίλου της φίλης μου αντί να πετάω σακούλες με σκατά έξω από το αστυνομικό τμήμα στην ομόνοια, που αύριο το πρωί θα έχει καταλαγιάσει ο θυμός μου και θα πάω στη δουλειά να κάνω υπερωρίες (γιατί πρέπει να επιπλώσω τον καινούριο μου σπίτι)...

Δεν ξέρω αν το συνειδητοποιείτε αλλά ΓΑΜΙΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ!! Για την ακρίβεια γαμάμε ο ένας τον άλλον καθημερινά!

ΓΑΜΙΕΣΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΕ

ΓΑΜΙΕΣΑΙ ΔΙΟΙΚΗΤΗ

ΓΑΜΙΕΣΑΙ ΥΠΟΥΡΓΕ

ΓΑΜΙΕΣΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕ